This page is in Dutch. There is a language version of this page in English.

Svenska dagen: de Fins-Zweedse Erfgoeddag

Blog
Photograph of a poster attached to an iron fence, with leaves and park scenery in the background.
Adrian Pereras poesi visades på svenska i Parc du Cinquantenaire i Bryssel som del av årets Transpoesie-festival. Bild: Malin Bergström / Adrian Perera's poetry was shown in Swedish in the Parc du Cinquantenaire in Brussels, as part of this year's edition of Transpoesie. Image: Malin Bergström.

Je vindt een Nederlandse vertaling van deze Zweedse tekst onderaan.  

Idag firar vi i Finland svenska dagen, som är en dag då vi uppmärksammar den svenska språkminoriteten och språkkulturen i Finland. Den här dagen berör mig också personligen eftersom jag själv är finlandssvensk och jag ser det finlandssvenska kulturlivet som en viktig del av Finlands kulturfält.

Som projektansvarig på Finlands Beneluxinstitut i Bryssel arbetar jag med mångsidiga projekt på ett flerspråkigt plan. Språkpolitiken är i Belgien ett dagligt samtalsämne och landets tre officiella språk lever inom sina tre olika kulturer, med undantag av Bryssel där man kan höra språk från hela Europa och från resten av världen. För att inte glömma alla andra kulturer med sina språk och traditioner som blomstrar i Belgien (och i våra andra verksamhetsområden). Vi arbetar inom ett livligt kulturellt område med en betydande språklig mångfald, vilket gör kulturarbetet och kulturexporten på institutet väldigt intressant. Det är också utmanande att jobba med flera språk, då vi inte alltid har resurser att bemöta alla de språk vi kommer i kontakt med. På kontoret talas det engelska och finska, och ibland svenska, ibland flamländska, samt då och då även franska. Vår externa kommunikation körs främst på engelska, men med information även på nederländska, franska och finska. Svenska syns inte lika mycket (och tyska inte alls) eftersom vi inte kan med våra begränsade resurser bemöta alla språk som talas i våra verksamhetsområden. Istället satsar vi på att skapa mera finlandssvenskt innehåll och vill uppmärksamma Svenskfinland på det europeiska kulturfältet.

Det finlandssvenska samarbetet syns speciellt inom vårt RE/defining Masculinities-program under åren 2019-2020. Som en del av programmet förstärkte vi vårt samarbete med finlandssvenska organisationer såsom Svenska litteratursällskapet i Finland och Ekvalita. I vårt program hörde vi också av flera finlandssvenska röster, som till exempel forskarna Nina Nyman, Ylva Perera och Jakob Löfgren i paneldiskussionen Boys will be Boys/#dammenbrister, forskarna Nana Blomqvist och Harry Lunabba i panelen Youth/Masculinities samt ungdomsarbetaren Oscar Lehtinen i panelen Crossing/Masculinity. Därtill syntes även finlandssvenska kulturaktörer och konstnärer i vår RE/defining Masculinities Monologues, där vi hörde av bland annat konstnären Sara Bjarland, förläggaren Pieter Claes, och författaren Adrian Perera.

Finlandssvenska konstnärer har även fått utrymme i våra övriga program. Adrian Pereras poesi har visats i Bryssels lokaltrafik samt i parken Parc du Cinquantenaire och Perera läste utvalda dikter på svenska under årets Transpoesie-festival, som ordnades på distans. Institutet visade Rebecca Simons dokumentär Brev från Morfar på KAAI teaterns WoWmen-festival i Bryssel och hämtade forskaren Minna Salami till festivalens avslutningsprogram. Vårt formgivningsprogram har också inkluderat finlandssvenska konstnärer och aktörer. Institutet samarbetade med galleristen Katja Hagelstam och galleriet Lokal samt konstnärerna Jonas Lutz och Rasmus Palmgren på Collectible-mässan i Bryssel 2020, och hämtade Kim Simonssons verk till Call to the Wild-utställningen vid Maison Louis Carré i Frankrike.

Som finlandssvensk upplever jag det nästan som min uppgift att främja det finlandssvenska kulturarvet i mitt arbete på institutet och det är något som jag gör gladeligen. Därtill arbetar vi med att utveckla vår verksamhet och inkludera mera röster och perspektiv utanför det heteronormativa och hegemoniska patriarkatet. Vi vill öppna upp för diskussion och vi vill undersöka djupare, och vi vill utvecklas som ett kulturinstitut på ett alltmera organiskt och utbrett kulturfält. Det har varit en glädje för mig att arbeta med så många fina och komplexa kulturfenomen – och jag ser framemot nya projekt och upplevelser, vare sig det gäller virtuella program eller (eftersaknade) fysiska evenemang.

/Malin Bergström, Projektansvarig

NL.
Het eerste wat je waarschijnlijk opvalt wanneer je deze blogpost opent, is dat je - ondanks dat je op de Nederlandse pagina zit - op een Zweedse tekst valt. Dit is geen fout, maar is ter ere van de Finse Zweedse Erfgoeddag die we vandaag op 6 november in Finland vieren. Als Zweedstalige Fin vond ik dat het tijd was voor een tekst over de Zweeds-Finse programmering van het instituut. Een tekst in het Zweeds leek me meer dan geschikt voor deze gelegenheid.

Als projectmanager bij het Fins Cultureel Instituut voor de Benelux heb ik het plezier om in een internationale omgeving te werken, als onderdeel van een meertalige en multiculturele kunstsector. Taalpolitiek is erg aanwezig in België, een landje met drie officiële talen en domeinen die verenigd zijn in één federale staat, waarbij Brussel nog zijn eigen multilinguale plek inneemt, en waar je talen van over heel Europa en de wereld hoort. We willen de bijkomende talen en culturen die in België (en in onze andere werkgebieden) bloeien, niet vergeten. In het instituut werken we met een grote culturele en taalkundige diversiteit, wat het werk zelf des te interessanter maakt. Het stelt ons ook voor een reeks uitdagingen, vooral op taalkundig vlak, omdat we niet altijd alle talen in onze werkgebieden aankunnen. Op kantoor communiceren we meestal in het Engels en Fins, met af en toe een gesprek in het Zweeds, soms ook in het Vlaams en soms zelfs een beetje Frans. Dit wordt ook weerspiegeld in onze externe communicatie, waarbij Engels onze voorkeurstaal is vanwege het grote bereik, en wordt ondersteund door Nederlands, Frans en Fins. Het Zweeds neemt zelden een standpunt in in onze communicatie (en het Duits in het geheel niet), vooral door gebrek aan middelen. In plaats daarvan hebben we onze energie gestoken in het creëren van meer inhoud en een programmering die de Zweedstalige minderheid op de Europese kaart zet. 

Dit doel kan met name worden opgemerkt in ons RE/defining Masculinities-programma 2019-2020, waarin verschillende prominente Zweedstalige Finse deelnemers een rol speelden. Het instituut versterkt de samenwerking met Zweedstalige organisaties, zoals Svenska litteratursällskapet i Finland en Evkalita. Expertise van Zweedstalig Finland werd gedurende het hele programma opgevoerd, via de onderzoekers Nina Nyman, Ylva Perera en Jakob Löfgren in onze paneldiscussie Boys will be Boys/#dammenbrister, de onderzoekers Nana Blomqvist en Harry Lunabba in de paneldiscussie Youth/Masculinities, en de jongerenwerker Oscar Lehtinen in de paneldiscussie Crossing/Masculinity.  Daarnaast waren er verschillende Zweedstalige stemmen te horen in onze RE/defining Masculinities Monologues, zoals de kunstenares Sara Bjarland, de redacteur Pieter Claes, en de auteur Adrian Perera.

Naast academici zijn ook Zweedstalige Finse creatieven in onze programmering te ontdekken. We namen Adrian Perera dit jaar op in Transpoesie, en naast een poëzielezing in de online evenementen van het festival, was zijn poëzie ook te zien in het openbaar vervoer rond Brussel, en in het park Cinquantanaire. Het instituut vertoonde ook de documentaire Letters from the Past van Rebecca Simons op het WoWmen festival in het KAAI-theater in Brussel, en bracht de onderzoekster Minna Salami mee voor de eindredactie van het festival. Ook ons designprogramma omvatte perspectieven vanuit Zweedstalig Finland, met de galerist Katja Hagelstam van galerie Lokal en de ontwerper Rasmus Palmgren die deelnamen aan Collectible in Brussel dit jaar, en door de beelden van Kim Simonsson mee te nemen naar de Call to the Wild tentoonstelling in het Maison Louis Carré in Frankrijk.

Als Zweedstalige Fin zie ik het bijna als een plicht om het Zweeds-Finse culturele erfgoed te promoten en te koesteren als onderdeel van mijn werk in het instituut, maar het is een plicht die ik met plezier vervul. We werken ook aan de uitbreiding van onze programmering naar andere taal- en cultuurgebieden, waaronder meer stemmen en perspectieven buiten het heteronormatieve en hegemoniale patriarchaat. We willen openlijk met elkaar converseren en we willen dieper ingaan op het onderwerp, en we willen als cultureel instituut een wijd verbreid en organisch cultuurveld ontwikkelen. Het is een plezier geweest om met zoveel mooie en complexe culturele fenomenen te werken - en ik kijk uit naar nieuwe projecten en ervaringen, of het nu gaat om online programma's of (gemiste) real life evenementen.

/Malin Bergström, projectmanager